บทที่ 42 ทำไม...ถึงไม่เคยติดต่อกลับมาเลยล่ะ

ไม่ถึงห้านาที ประตูห้องน้ำก็ค่อยๆ ถูกเปิดออก

ทิชาเดินออกมาแบบเก้ๆ กังๆ เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวของเตมินทร์ถูกพับแขนขึ้นมาถึงข้อศอก ชายเสื้อยาวลงมาปิดกระโปรงยีนส์ตัวเดิมจนมิด ผมยาวที่ยังชื้นอยู่ ถูกรวบขึ้นเป็นมวยแบบลวกๆ

เตมินทร์ปัดหน้าจอโทรศัพท์ลง ก่อนกวาดตามองคนตรงหน้าตั้งแต่หัวจดเท้า แล้วเลิกคิ้วขึ้นน...